آشنایی با سازهای سنتی ایرانی: سنتور

santoor2.jpgff

 

سنتور ساز زهی کوبه‌ای موسیقی ایرانی است که دارای سیم‌های بسیاری است و با دو مضراب چوبی نواخته می‌شود.

اجزای ساز سنتور:

خرک

بر روی سطح فوقانی سنتور که اصطلاحاً نقاب‌ رو گفته می‌شود، دو ردیف پل‌ (پایه)های چوبی به نام «خَرَک» قرار دارند. خرک‌های سمت راست به کناره راست ساز نزدیک‌ترند و خرک‌های سمت چپ کمی بیشتر با کناره چپ فاصله دارند. فاصله بین هر خرک ردیف چپ تا کناره چپ ساز را «پشت خرک» می‌گویند.

سیم

سیم‌های سنتور به دو دسته سیم‌های «سفید» (از آلیاژ نیکل) برای تولید صداهای زیر و سیم‌های «زرد» (از آلیاژ برنج) برای تولید صداهای بم تقسیم می‌شوند.

مضراب (زخمه)

نوازندگی سنتور به وسیله دو چوب نازک که به آن‌ها «مضراب» یا «زخمه» می‌گویند، صورت می‌گیرد و در واقع به عنوان یک واسط میان دست و سیم‌های سنتور عمل می‌کند. مضراب از ۴ قسمت عمده سر مضراب، ساقه، حلقه و دم تشکیل شده است. انگشتان دست با ترتیب و قاعده معینی در داخل حلقه مضراب قرار گرفته و بدین ترتیب نوازنده با حرکت چرخشی مچ و با استفاده از سر مضراب، بر روی سیم ضربه وارد می‌آورد. مضراب‌ها در گذشته بدون نمد بودند ولی در حال حاضر معمولاً به مضراب‌ها نمد می‌چسبانند که خود باعث لطیف‌تر شدن صدای سنتور می‌شود.

مشهوتررین نوازندگان سنتور

از جمله مشهورترین  نوازندگان سنتور در ایران  اردوان کامکار، فرامرز پایور، منصور یاحقی، رضا شفیعیان ، منصور صارمی و حبیب سماعی هستند.

 

برچسب ها :
مطلب قبلی:
مطلب بعدی:

ارسال پاسخ

ایمیل شما منتشر نمی شود. فیلد های الزامی با (*) علامت گذاری شده اند.

*


6 + 5 =

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Scroll To Top